Tussen droom en werkelijkheid

Ik heb aan den lijve ondervonden dat er een groot verschil is tussen een droom en de werkelijkheid.

De droom van een crèche, mijn eigen opvoedingsvisie en mijn persoonlijke passie voor kinderen zorgden samen met mijn doorzettingsvermogen (en na heel wat wikken en wegen natuurlijk) dat die droom werd gerealiseerd in 2014. Er werd een vennootschap opgericht, een nieuwbouw werd geplaatst en een fijn, bekwaam team werd aangeworven. Vanaf de start mochten we veel kinderen verwelkomen. Zelfs het geluk zat ons mee toen we drie maanden na de opening te horen kregen dat we voortaan zouden gesubsidieerd worden door Kind en Gezin en dat ouders dus volgens hun inkomen konden betalen. De onverwachte controles van de zorginspectie van de overheid waren erg positief. De ouders waren tevreden over onze aanpak en de kinderen kon je dagelijks zien ontwikkelen en groeien.

images (24)

En toch worstelde ik. Mijn droom stond er en het liep goed. En toch ging ik niet elke dag fluitend naar het werk. Wat ik in mijn droom nooit had gezien, waren de stapels papierwerk waar je je als verantwoordelijke moet doorheen werken. Beslissingen, soms erg moeilijke, die je moet nemen om alles rendabel te houden, ook al strookt het niet altijd honderd procent met je visie. De vele vergaderingen waar je geacht wordt aanwezig te zijn om je kinderdagverblijf te vertegenwoordigen. De vele puzzels van de planningen van zowel de kinderen als personeel waar je soms uren zoet mee bent. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

Neen, in mijn droom zag ik mezelf bezig met het ondersteunen in de leefgroepen zelf, bij de kinderen. Ik zag me het team pedagogisch begeleiden om hen nog krachtiger te maken om kwaliteitsvolle opvang te bieden. Immers hiervoor had ik jarenlang gestudeerd. Samen met de kinderen activiteiten ondernemen om hun ontwikkeling te stimuleren, dat leek me nog het fijnste van allemaal.

Alleen bleek die droom ver te staan van de werkelijkheid. In het echte leven zat ik meer op mijn bureau dan me lief was. Ik kwam wel dagelijks in alle groepen en kende alle kinderen persoonlijk, maar samen activiteiten ondernemen was er niet bij. Gerichte pedagogische ondersteuning in de groep was een utopie, het papierwerk lag immers te wachten. Langzaam maar zeker voelde ik mijn energie wegvloeien.

Recht op een burn-out af, besef ik nu achteraf!

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: