Negatieve gedachten omzetten

images (5)

Tijdens mijn opname kregen we tijdens de verschillende sessies allerlei werkvormen aangereikt om aan de slag te gaan met je negatieve gedachten. Proberen die gedachten te herformuleren op een positievere, minder dwingende manier met mildheid voor jezelf, was het doel. Op papier kon ik ik dit daar toen met enige hulp realiseren, in de dagdagelijkse wereld vandaag is het soms heel wat moeilijker om toe te passen. Toch probeer ik dit vol te houden en doorheen de tijd lukt dit al wat beter.

Enkele (ik bespaar je de hele lijst) van mijn negatieve gedachten toen, samen met hun ombuigingen naar een positievere inborst:

 1. Ik voel me helemaal alleen op de wereld. 
Ik heb graag sociale contacten. Die geven me energie. Daarbij heb ik zelf de mogelijkheid om anderen op te zoeken. Of ik kan de radio opzetten, wat gaan wandelen met de hond, naar de winkel gaan en een praatje maken, iemand een bezoek brengen voor mezelf en niet alleen om de ander te plezieren of op te beuren, ik kan iets doen met de kinderen, een me-time moment inplannen en een afspraak maken bij de schoonheidsspecialiste, binnen springen bij familie,… Ik heb zelf een keuze of ik alleen wil zijn of niet op een bepaald moment.
2. Ik moet anderen toch niet lastig vallen met mijn problemen en verdriet. 
Ik mag best hulp vragen aan anderen als ik het moeilijk heb. Als het hun niet past, is het aan hen om dit aan te geven. Ik vul dit niet vooraf al voor hen in. Ik hoef dus niet altijd sterk te zijn voor anderen. Ik ben ook maar een mens met goede en slechte dagen net als iedereen. Daarbij mag ik ook eens leunen op de ander. Bovendien mag ik wel degelijk mijn kwetsbaarheid aan anderen tonen. Hoe zij daarmee omgaan is hun keuze.
3. Ik ben en blijf als zaakvoerder wel alleen verantwoordelijk voor het kinderdagverblijf en ik ben er nu niet.
Ook een zaakvoerder heeft soms rust nodig of kan ziek zijn. Bovendien is er een fantastisch team die dat goed gaan doen en hun verantwoordelijkheid wel zullen nemen. Geef hen ook de kans om te tonen wat ze kunnen.
4. Me verantwoorden waarom ik thuis ben in ziekteverlof. Totale gesprekken voorbereiden in mijn hoofd met alle mogelijke scenario’s die zich zouden kunnen voordoen bij eventuele vragen van anderen.
Ik hoef me niet te verantwoorden aan anderen. Alleen ik en ik alleen, voel wat ik voel. Ik ben depressief en heb net zoals anderen het recht om rustig te herstellen en mezelf terug te hervinden. Daarbij hoef ik me niet sterker of zwakker voor te doen dan als ik me voel. Bovendien hoef ik me niet thuis te verstoppen om zo verantwoording te vermijden. Ik mag naar buiten, ik mag plezier maken en me amuseren buitenshuis als ik me zo voel.

Ondertussen ben ik drie maanden verder en doet het me goed om deze gedachten nog eens te herlezen als opfrissing bij het schrijven van deze blog. Ik besef nu dat het nog eens nodig was, want enkele gedachten zijn hardnekkiger dan gedacht 😉

Het hulp vragen en grenzen aangeven aan anderen blijft tot op vandaag nog moeilijk. Spontaan een vriendin bellen als ik moeilijke dagen heb, is nog altijd een struikelblok. Gelukkig heb ik goede vriendinnen, die ondertussen weten dat als ze niets van me horen dat dit geen goed teken is. Dan ondersteunen ze me een mooie spreuk, een lied, een berichtje of springen ze even binnen. En dat doet deugd.

Me echt alleen op de wereld voelen, doe ik nog weinig. Ondertussen zie ik in wat een prachtige kinderen ik heb (ook al kan ik op hun puberbuien wel eens grommelen) en hoe mijn man zijn best doet om me te begrijpen en te ondersteunen op zijn manier. Ik weet dat mijn familie en vrienden achter me staan en begrip hebben voor mijn zoektocht naar mezelf. Ik heb twee schatten van professionele begeleidsters die me ondersteunen, verdieping brengen en inzichten geven in mezelf. En dat alles tesamen maakt dat ik me nog maar zelden, alleen voel op de wereld.

Bovendien heb ik verschillende keren gemerkt dat het team van het kinderdagverblijf  het ook fantastisch doet tijdens mijn afwezigheid. Eén van de begeleidsters heeft zich echt ontpopt tot verantwoordelijke en ze doet dit schitterend. Samen met de hulp van een medevennoot loopt alles daar dan ook vlot. Dat maakt dat ik het denken aan het werk grotendeels kan loslaten en me kan richten op mijn herstel en het is heel fijn om die ruimte te voelen.

Stappen zetten om dingen alleen te doen buitenshuis blijven nog wel moeilijk, het verantwoorden en scenario’s afspelen in mijn hoofd zit er nog wel in, maar dat komt wel met de tijd, daar ben ik van overtuigd. Rome is ook niet op één dag gebouwd hé!

images (17)

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: