Valkuil van doorzettingsvermogen

“Doe niet zo flauw!” en “Waarover denk jij allemaal na?”, beiden uitspraken heb ik al honderden keren gehoord in het verleden (en nu soms nog). Vaak werd/word ik niet erkend in mijn hoog sensitief zijn, besef ik nu. Stilaan groeit het besef dat dit een talent/karaktereigenschap is die ik in mezelf dan ook niet verder heb laten groeien door opmerkingen uit mijn verleden.

Ik paste me toen meestal (en nu nog vaak) aan omdat ik merkte dat ik anders of dieper nadacht over dingen of me anders voelde dan sommige mensen. Ik kon me zorgen (lees piekeren) maken over zaken waar andere mensen zich vaak nog niet eens van bewust waren.

Ik moest dus wel ‘abnormaal’ zijn, een flauwe meid, een moeilijke met mijn vele vragen, een zwakkeling omdat ik de dingen soms heel anders wilde aanpakken dan het gangbare, iemand die spoken zag als het ging over gevoelens van anderen, veel te emotioneel en zacht voor deze wereld, …

Hoe vaak heb ik dit allemaal niet gedacht? Hoe hebben deze gedachten mijn zelfbeeld niet beïnvloed?

Door het niet erkennen van die gevoeligheid in mezelf werden andere kwaliteiten extra gestimuleerd. Boodschappen uit het verleden als “Niet nadenken maar doordoen” en “Eerst werken en dan pas ontspannen” zorgden ervoor dat de klemtoon bij mij op doorzettingsvermogen kwam te liggen. Want als ik maar genoeg mijn best deed om niet emotioneel te zijn, door te zetten en niet te veel mijn gedachten deelde met anderen, dan kreeg ik positieve opmerkingen en voelde ik me dus geliefd. En is dat niet wat uiteindelijk iedereen wil? Alleen jammer, besef ik nu, dat deze positieve bevestiging er vooral kwam wanneer ik dus het minst mezelf was.

Op zich was doorzettingsvermogen een goede eigenschap die zich ontwikkelde, was het niet dat ik doorheen de laatste tientallen jaren ‘te’ goed heb leren doorzetten. Als ik begon aan een taak, dan moest die volledig af zijn en dan liefst ook nog ‘perfect’ als het even kon. Zelfs als alle alarmbellen in mijn lichaam (nekklachten, hyperventileren, ontstekingen,…) aan het rinkelen sloegen, ging ik door. Begon ik aan een nieuwe job, dan ging ik er voor, tot het gaatje zoals ze zeggen. Tot ik er dus letterlijk bij neer viel.

uphill-battle-300x225

Dus aan den lijve heb ik geleerd hoe een goede eigenschap ook je valkuil kan worden als je niet leeft vanuit je authentieke ik. Mijn gulden middenweg zoeken, is dan ook elke dag weer een uitdaging.

Zo had ik gisteren met de prachtige zon zoveel zin om in de tuin aan de slag te gaan. Ik was voor het eerst in lange tijd superenthousiast om iets aan te pakken. Samen met mijn twee kids hebben we dan ook ons moestuintje zaaiklaar gemaakt. Onkruid verwijderd, omgespit, mest verdeeld, schors gelegd,… Een viertal uurtjes zijn we hier samen zoet mee geweest. De sfeer was fijn met ons drietjes, de vingers in de aarde heerlijk. En het resultaat was prachtig. Kijk maar!

IMG_20180407_183835 (002).jpg

Alleen daarna was ik doodop. Wel voldaan van hetgeen we gedaan hadden, in de zetel gekropen om er niet meer uit te komen de rest van de namiddag en avond. Waardoor ik ’s avonds weer teleurgesteld was in mezelf dat ik dan niet ook nog even had kan genieten van de rest van de dag/avond. Maar het ergste is dan dat vandaag mijn energiepeil laag aanvoelde. Ik heb het gevoel dat ik er weer over ben gegaan in mijn enthousiamse en perfectionisme gisteren. Het ‘moest’ weer piekfijn zijn. Alle steentjes proper, alle blaadjes weg, de zaaibedden volledig proper,… en de hele tijd samen zijn met de kids en hun bijhorende muziek was misschien net iets te veel van het goede.

Dus morgen een nieuwe dag, de zon zal er zijn, en ik zal proberen te doseren!

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: