Nazinderen blog pubers

Ondertussen weet ik dat ik mijn gevoel kan loslaten door bepaalde dingen te doen en zo voorkom dat ik in de emotie blijf vastzitten. Voor boosheid is dat bijvoorbeeld het neerpennen van het gebeurde om zo verbanden te leggen, emoties te uiten en positieve gedachten op te roepen. Dus het stuk over ‘pubers in goede en slechte tijden’ is zo ook ontstaan. Ik was terug rustig na het neerpennen van wat er gebeurd was en ging verder strijken.

Maar dan voel ik verdriet en twijfel komen. Hoe komt het dat ik de laatste maanden vaker uitschiet? Is dat mijn depressiviteit, of is het eerder te wijten dat ik veel te veel nadenk vanuit mijn hoogsensitiviteit? Ik probeer immers steeds ook verstandelijk te plaatsen wat er met mij aan de hand is. Maar antwoorden komen er natuurlijk niet.

Ik vraag me dan bijvoorbeeld af of zoonlief dan niet ziet dat ik wel degelijk dingen doe voor hem uit liefde, zelfs als ik hiervoor niet de energie heb. Ik was ook zijn kleding aan het strijken. Zag hij niet dat ik alles al had opgeruimd, zelfs vooraleer hij opstond. Er stond vers brood en een donut op hem te wachten. Verwacht ik dan te veel als ik vraag om die kleine dingen op te merken en dus ook eens iets positief te zeggen.

Ik weet dat positieve bevestiging zoeken mijn achillespees is. Vanuit mijn verleden is dat iets waar ik altijd naar gehunkerd heb in mijn moeder-dochter-relatie. Ik weet dat ieder liefde geeft op een andere manier. Ik weet ondertussen ook dat niet iedereen dezelfde dingen opmerkt of apprecieert zoals ik. Is bevestiging  ook niet wat ik bij manlief vaak zoek? Een complimentje, een teken dat er geapprecieerd wordt wat ik doe en wie ik ben. Merk alleen ik dan al die kleine dingen op? Besef dan alleen ik dat dit liefdevol bedoeld is. Ben ik dan zo anders?

“Natuurlijk doe ik die dingen ook voor mezelf”, hoor ik me morgen al tegen de psycholoog zeggen als ik haar dit vertel. Want ongetwijfeld krijg ik te horen, dat je de dingen doet voor jezelf. Je doet dit niet voor anderen. Je kan jezelf je eigen bevestiging geven die je nodig hebt, zal zeker haar antwoord zijn (of ben ik nu weer aan het invullen).

Klopt wel grotendeels, alleen wie wil er nu uit vrije keuze omdat zij dat zelf wil, poetsen en strijken? Dat zijn nu eenmaal dingen die moeten gebeuren. En geloof me, poetsen doe ik niet zo vaak.  Het is net zoals het gras afrijden, ook geen klus waar manlief blij van wordt. Alleen krijgt hij van mij steevast een compliment over hoe goed het eruit ziet en dat het fijn is dat hij dit gedaan heeft. Of de kinderen die soms zelf een taak oppakken en daarvoor later bedankt worden omdat ik dat apprecieer.

Dus ook voor mij zou wat respect en een positieve opmerking (recht uit het hart en niet omdat het moet) me zo’n deugd doen en misschien wel vleugels geven. Want die kleine dingen, zijn de dingen waarop ik mijn liefde toon!

feathershapedcloud1474350

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: