Dankbaar voor ondersteuning

Het filmpje van de grote zwarte hond als depressie dat ik gisteren postte, was voor mij zo herkenbaar. Vandaag is daar een deeltje van blijven nazinderen. Namelijk het stuk dat vertelt hoe je aanvankelijk je best blijft doen om de buitenwereld en zelfs de mensen korter bij je hier niets van te tonen. Een goedlachse meid ‘spelen’ (die je normaal bent), klaarstaan voor anderen als ze je nodig hebben, gewoon buitenshuis je werk blijven doen,… kortom wegstoppen wat je echt denkt en voelt. Enerzijds omdat je zelf in de knoop zit met die gedachten/emoties en anderzijds omdat je de ander niet wil lastig vallen met je problemen.

Dus toen ik me liet opnemen in januari, waren er een heleboel mensen dan ook heel verbaasd. Ze hadden dit niet zien aankomen of hadden niets aan me gemerkt. Slechts een handvol mensen wisten/voelden dat ik zo worstelde die laatste maanden ervoor.

Maar hoeveel warme reacties heb ik gehad! Zelfs van mensen waarvan ik niet direct had verwacht dat ze me zouden begrijpen in mijn strijd. Zo heb ik in het ziekenhuis echt warme, diepgaande gesprekken gehad met één van mijn broers. Zo’n intens contact hadden we al jaren niet meer gehad, ondanks dat we elkaar regelmatig zien en goed overeen komen. Dat deed zo’n deugd, vooral ook nog omdat dit mijn jongste broer was. Hij zorgde nu even voor mij en wist wat ik nodig had. Dit terwijl ik steeds vanuit mijn jeugd (en dan vooral tijdens de scheiding van mijn ouders) het gevoel heb ervaren dat ik als oudste voor mijn jongere broers moest zorgen. En nu waren de rollen plots omgedraaid.

close-up-die-van-vrouwelijke-arts-een-patiënt-troosten-84084895

Terwijl ik met de jongste broer goed kon praten, zorgde mijn andere broer en zijn vrouw voor de opvang van mijn dochter terwijl ik in het ziekenhuis verbleef. Zij had daardoor samen met haar nichtjes een leuke tijd en kon zo wat ontsnappen aan de spanning die mijn opname met zich meebracht in ons gezin. Zo fijn om te ervaren (al wist ik dat diep van binnen wel) dat mijn broers er waren voor hun ‘grote’ zus, elk op hun eigen manier.

Dat geeft me nu ook de ruimte om de verantwoordelijkheid die ik onbewust als kind opgenomen heb, eindelijk los te laten. Ik hoef niet voor hen te zorgen. Wij zorgen voor elkaar, als familie, als de fijne volwassenen die we alledrie geworden zijn.

Dus als ik er nu op terugkijk ben ik dankbaar voor de steun die ik ontvangen heb en de kracht die ik nu in mezelf voel om ‘zorgen voor hen’ los te laten. En zo kan er ook iets positiefs verder komen uit een depressie als je uiteindelijk jezelf durft te tonen aan anderen!

Ik schrijf deze gedachten neer om mezelf in de toekomst te herinneren aan dit moment, zodat ik op moeilijke dagen misschien niet meer zo aarzel en pieker om mijn moeilijkheden van dat moment met iemand te delen. Want naast mijn broers zijn er echt nog wel meer lieve en warme mensen bij wie ik terecht kan, heb ik ondertussen geleerd. Al blijft de stap vaak moeilijk voor mij om te zetten op zware dagen. Maar ik neem me nu voor dat ik dan dit bericht ga herlezen om me zo te herinneren dat ik er niet alleen voor sta!

2 gedachten over “Dankbaar voor ondersteuning

    1. Klopt inderdaad, alleen zag ik dit op mijn dieptepunt niet meer. Ik sloot me af van alles en iedereen. Het is nu pas dat ik stilaan inzie dat mensen veel warmer zijn als je jezelf durft openstellen. Een hele les voor mij en vaak nog moeilijk.

      Like

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: