Schaamte

In de maanden voor mijn opname, kreeg een vriendin te horen dat ze kanker had. Een moeder net als ik, in de bloei van haar leven en zo’n mokerslag in het gezicht. Heel dapper onderging ze de nodige behandeling met de vooruitzichten dat het wel goed zou komen. We spraken elkaar regelmatig in die periode, tot ik dan opgenomen werd.

Daarna begon mij bij de tweestrijd in mijn hoofd met het schuldgevoel ten opzichte van haar. Ik die medicatie had genomen om alles te stoppen en zij die alles deed om te blijven leven. In de vier maanden die ondertussen voorbij gegaan zijn, durfde ik haar niet bellen, een bericht sturen of langsgaan, uit schaamte. Welke tegenstrijdigheid leefde er immers in ons beider leven! Ik kon het niet, ik durfde niet, ook al dacht ik vaak aan haar en vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn. Het gevoel dat ik ten opzichte van haar had, was zwakheid van mezelf. Ik gaf het vechten op en zij bleef maar doorgaan. Ik kon haar niet onder ogen komen, was bang voor haar reactie. Vulde in mijn hoofd honderden mogelijkheden van gesprekken zelf in, en natuurlijk steeds met strengheid voor mezelf.

download (9)

Bij de psycholoog vertelde ik over deze twijfels en gevoelens. “Praat met haar en deel je gedachten en gevoelens in plaats van het zelf in te vullen”, was het advies dat ik van haar kreeg. Sinds dat gesprek heeft het nog weken geduurd vooraleer ik eindelijk durfde.

Maar vandaag heb ik haar met een heel klein bang hartje opgebeld. Met een overslaande stem vol spanning, angst en verdriet was mijn eerste vraag; “Wil jij me nog wel zien na wat ik gedaan heb?”. Haar reactie was hartverwarmend. “Tuurlijk wel”, zei ze, “jij hebt mij niets misdaan. Jij zit in een moeilijke situatie, net als ik, alleen staan die dingen los van elkaar. Ik ben heel blij dat je belt. Ik heb vaak aan je gedacht, maar wilde je genoeg tijd en ruimte geven na mijn berichtje in het begin. Laat ons zeker afspreken en elkaar steunen in deze moeilijke tijden.” Want blijkbaar heeft ze net een controlescan gekregen en die was niet goed. Dus ook haar strijd gaat verder.

Depressie in combinatie met hoogsensitiviteit (en dan vooral het dieper nadenken over de dingen) is toch nog zo moeilijk te plaatsen voor mij. Ik zie hier nog niet altijd de voordelen van. Ik ben nu na het telefoontje helemaal van de kaart en voel de tranen prikken in mijn ogen, het verdriet diep in mijn buik. Het liefste wil ik in een hoekje kruipen en vergeten (lees slapen of tv-kijken). Terwijl ik ondertussen wel ‘weet’ dat het verdriet uiten, veel beter helpt. Meestal zet ik dan een een muzieklijst op met gevoelige teksten. En meestal raakt iets in een lied me en komen de tranen vanzelf. Daardoor weet ik ook vaak waarom ik op dat moment verdrietig ben, alleen nu weet ik heel goed wat me verdrietig maakt.

Ik voel veel verdriet uitgaan naar haar en het slechte nieuws dat ze kreeg en de verdere stappen die ze nu zal moeten zetten. Bij mij komen zo’n boodschappen steeds zo hard binnen als sensitief persoon. Ik voel dan zoveel emoties in mezelf, waarvan ik merk dat anderen dit niet zo sterk voelen. Bij mij blijft dat dan zo lang nazinderen. Ik kan daar dan nog dagen mee bezig zijn in mijn hoofd en vooral in mijn gevoel. Het liefste wil ik dan de andere helpen en voel me dan zo ontoereikend als ik dit niet kan.

Ook voel ik verdriet en boosheid voor/op mezelf dat ik niet eerder de stap heb gezegd om haar op te bellen in plaats van me te schamen. Het deed zo’n deugd haar stem en haar lieve woorden te horen. Waarom laat ik toch die angsten en twijfels in mijn hoofd nog zo vaak de overhand nemen ten opzichte van mijn gevoel? Waarom voel ik nog zoveel schaamte als het gaat over hoe ik me voel? Terwijl ik dit typ, merk ik dat ik weer streng ben voor mezelf 😉

Het enige dat we vanaf nu weer voor elkaar kunnen doen, is er zijn voor elkaar in deze moeilijke tijden, met begrip voor elkaar en ieders situatie. Net zoals echte vriendinnen doen!

images (19)

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: