Zelfmoordpoging of niet

De afgelopen dagen heb ik vaak nagedacht over wat er gebeurde op zeven januari van dit jaar, namelijk of het innemen van een hoge dosis slaapmedicatie echt een poging was van mezelf om dood te gaan of dat het een roep om hulp was.

Aanleiding was een opmerking van mijn zoon die zei toen op het nieuws een melding was van zelfdoding: ” Het nemen van te veel medicatie om te verlangen naar volledige rust, is toch hetzelfde als een zelfmoordpoging. Want alleen als je dood bent, heb je volledige rust. Dat is toch wat je wilde, niet?” Ik kan je verzekeren die opmerking kwam binnen. Het klopte dat ik rust wilde, dat heb ik ook altijd zo uitgelegd, maar aan echt dood zijn, heb ik nooit gedacht. Ik wilde dat het negatief denken en voelen stopte. Ik wilde niet langer me alleen voelen in mijn strijd. Ik wilde hulp. Maar die bedenking van hem deed me zo nadenken over die dag, was dat wel zo? Wilde ik dood? En zoals een hoogsensitieve persoon dan doet, het denken werd in overdrive gezet de afgelopen dagen.

alone-feeling-sleep

Ik lag die zondagnamiddag in januari in mijn bed. Het nieuwsjaarsfeest van mijn familie had ik aan me voorbij laten gaan. Manlief en de kinderen waren hier wel naartoe, onder protest van manlief natuurlijk, het was immers mijn familie. Maar ik kon niet meer. Ik had al een aantal dagen koorts zonder andere symptonen. Ik was niet gaan werken die donderdag en vrijdag. Ik kon al dagen niet slapen want de gedachten, angsten en emoties gierden door mijn lichaam. Alleen in bed of in een hoekje in de zetel en gerust gelaten worden was alles wat ik nog wilde. Dus ze lieten me alleen.

Ik luisterde naar wat muziek om mezelf af te leiden, maar zelfs het lied dat me de voorbije dagen erdoor had geholpen, kon niet meer helpen. Ik voelde me zo alleen en wilde dat alles stopte in mijn hoofd en lichaam. Beseffende dat ik nu direct hulp nodig had en niet wist hoe hieraan te beginnen, zocht ik het nummer van de zelfmoordlijn op. Zonder aarzelen en schroom belde ik. Om dan te horen dat alle lijnen bezet waren en dat ik dadelijk zou verder geholpen worden. Ik heb afgelegd en in Google een naam ingegeven van een psychiatrische instelling uit de buurt. Daar las ik dat je daar alleen terecht kon na een doorverwijzing. Ik zocht verder naar een ziekenhuis met een psychiatrische afdeling en kwam op PAAZ terecht. Om dan weer op die website te lezen dat er wachtlijsten zijn vooraleer je daar terecht kan.

En toen was het op. Ik wist het niet meer. Ik voelde me helemaal alleen op de wereld en het stopte maar niet in mijn hoofd. De rest heb ik in een soort van trance gedaan, ik kan het niet anders uitleggen. Ik had eerder van de huisarts al slaapmedicatie gekregen. Dus ik nam een nieuwe blister met tien zuigtabletten en heb die rustig en kalm één voor één in mijn mond gestoken. Zonder te beseffen wat ik eigenlijk echt deed.

De reactie kwam hard en snel, ik voelde me direct loom en slaperig worden. Door die felle reactie van mijn lichaam besefte ik dat het te veel was wat ik had ingenomen. Het enige wat toen nog door mijn hoofd ging, ik wil niet dat de kinderen me zo zien of me hier zo vinden. Met mijn laatste denkvermogen heb ik dan nog mijn beste vriendin gebeld. Wat ik gezegd heb, weet ik niet meer. Hetgene wat ik weet is dat ze daarna naast mijn bed stond. Ik heb haar nog verteld wat ik gedaan had en naar Paaz wilde omdat ik hulp nodig had.

Gelukkig wist zij van de strijd die ik al een hele tijd voerde en zij heeft dan ook direct gehandeld. Van haar weet ik dat ze mijn koffer heeft ingepakt en me naar het ziekenhuis heeft gebracht. Met momenten was ik blijkbaar heel verward maar bij bewustzijn en op andere momenten was ik helemaal weg.

Van de opname op spoed herinner ik me zelf niets. Blijkbaar heb ik daar aangegeven dat ik me vrijwillig wilde laten opnemen op de psychiatrische afdeling voor depressie. En dat is dan gelukkig ook gebeurd.

In de late avond heb ik kennelijk ook nog iets ingesproken op de voicemails van de kinderen. Met een stem die ik niet van mezelf herken en zonder dat ik er nog iets van weet, hoorde ik me achteraf tegen hen zeggen dat ik hen heel graag zie en dat ik even hulp en rust nodig heb om te herstellen in het ziekenhuis. Het hele warrige gesprek dat ik met mijn man gevoerd heb aan de telefoon, is helemaal weg. Daar weet ik niets van, alleen wat hij me ervan verteld heeft.

De volgende dag ontwaak ik en besef ik niet direct waar ik ben. Om dan een seconde later te beseffen dat de hulp er zal komen. Dat ik het niet alleen moet doen om hieruit te geraken.download (10)

Men vraagt me wel eens of ik op dat moment niet gedacht heb aan mijn man, kinderen, familie en vrienden en wat zo’n gebeuren met hen zou doen. Want ik weet zelf uit het verleden wat dit met een medemens doet na een zelfmoordpoging van een vriendin. Maar in alle eerlijkheid, daar denk je op zo’n moment niet aan. Je zit zo diep, je denkt niet helder, je draait op overlevingsmodus en daar is geen ruimte voor anderen. Het enige wat je zoekt, is je eigen uitweg. Het is misschien niet de ‘juiste’ manier waarop ik hulp gezocht heb en het heeft mensen rondom me zeker gekwetst, maar op dat moment was dat voor mij de enige manier. Ik wist dat er iets moest veranderen, dat ik zo niet verder kon en dat ik daarbij professionele ondersteuning nodig had.

Na deze hele beschouwing en dagen van hierover nadenken, kan ik wel met een zuiver geweten tegen mijn zoon en zeker tegen mezelf zeggen: ‘Neen ik wilde niet dood. Ik wilde niemand achter laten. Ik wilde wel leven, alleen had ik daarvoor professionele hulp en rust in mijn hoofd nodig. En zoonlief, die rust kan je wel vinden in het leven, als je in je kracht staat. Elke dag opnieuw zoek ik hier naar, stap voor stap, met de nodige ondersteuning!

 

 

 

2 gedachten over “Zelfmoordpoging of niet

  1. Wat zul jij je toen je die pillen nam alleen gevoeld hebben zeg!! Zoveel moeite doen om een luisterend oor te vinden, en nergens reactie kunnen krijgen ………… phoe ………… dan wil je inderdaad rust. Jij kon denk ik ook niet meer rationeel nadenken wat al die pillen zouden doen.

    Moedig van je, om je verhaal hier neer te zetten en dank je wel dat je dit wilde delen.

    Liked by 2 people

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: