Controlebezoek

Je verwacht hem al langer en dan plots is hij daar. De brief van de mutualiteit dat je op controle moet gaan omdat je in ziekteverlof bent en van hun een vergoeding krijgt.

Bij de gedachte aan dit bezoek werd ik al zenuwachtig en dat werd alleen maar erger naarmate de datum dichterbij kwam. Wat gaan ze vragen? Moet ik alles blootgeven van mezelf? Willen ze de details weten die mee aanleiding hebben gegeven tot mijn depressie? …

Ik moet me dus eigenlijk in een gesprek gaan verdedigen waarom ik thuis ben en niet aan het werk. Een gebroken been kan je laten zien. Foto’s op tafel en klaar. Iemand die net een operatie heeft gehad, ziekenhuisverslag en klaar.

Maar hoe moet ik laten ‘zien’ hoe ik me voel? Hoe ik elke dag strijd lever tegen mijn gedachten en angsten? Ik kan het ziekenhuisverslag van januari tonen en de diagnose die toen is gesteld, maar hoe leg ik in godsnaam uit hoe ik me vandaag, vier maanden later voel. Ja, ik kleed me elke dag weer aan en ook mijn hygiëne wordt terug verzorgd. Ja, ik zorg dat de kinderen schone kleren en eten hebben. Ja, ik kom af en toe al eens buiten. Ja, ik probeer af en toe dingen voor mezelf te doen. Ja, ik kan al een uur een ‘lachend’ gezicht opzetten als er mensen rond me zijn die niet weten wat er met me aan de hand is. Ja, op goede dagen kan ik al even iets doen in mijn huishouden.

Maar, hoe toon ik de uren dat ik overdag slaap om te bekomen van een gebeurtenis of de dag. Hoe maak ik de tomeloze (negatieve) gedachten die door mijn hoofd schieten zichtbaar? Kan ik zeggen, ik ben nog niet klaar om te gaan werken (het idee doet me al ineenkrimpen) of ben ik dan een profiteur van de maatschappij?

4346-1-medium

Al die vragen gingen de laatste dagen door mijn hoofd. Dus met een bonsend hart reed ik deze morgen richting mutaliteit. Een klein gelukje, ik was netjes op tijd en mocht direct naar binnen. Wiebelend op een stoeltje zitten wachten, had me zeker niet geholpen. Er kwam een vriendelijke jongeman, die zichzelf voorstelde en vermelde dat hij als paramedisch medewerker werkte. Wat is dat eigenlijk voor beroep? Welke specialisatie is dat? Ik dacht het, maar durfde het niet te vragen.

“En hoe gaat het met u? Wat is er allemaal gebeurd?” Alle gesprekken die ik de voorbije dagen al honderd keer in mijn hoofd had afgespeeld, vervielen in het niets. Mijn ogen schoten vol tranen en uiteindelijk kwam het verhaal er hortend en stotend vol emoties uit. Van de burnout in het najaar 2016 en het veel te snel terug aan de slag te gaan daarna, de gebeurtenissen en afwijzing van mijn schoonfamilie vorig jaar die het verleden met mijn moeder die me afgestaan heeft terug oprakelden, de spanning die hierdoor op mijn huwelijk gelegd werd en dat dat alles samen me helemaal onderuit heeft gehaald als mens. Mijn zelfwaarde en zelfbeeld aan dingelen. En dat dit zorgde voor slapeloze nachten, geen energie en erg negatieve gedachten, tot het nemen van de medicatie in januari. Dat ik daarna opgenomen ben geweest en ondertussen begeleid wordt door een psycholoog en coach. Dat elke dag nog een strijd is en dat ik nog angsten te overwinnen heb vooral ik terug aan een normaal ritme kan leven, laat staan aan de slag kan gaan. En dat ik zelfs nog niet helemaal weet hoe en wanneer ik terug aan het werk ga. Dat de dokter erop aandringt om het hele jaar rustig mijn tijd te nemen om er volledig bovenop te komen.

De man laat me het gelukkig allemaal in één keer vertellen en geeft dan drie bedenkingen/vragen. “Of het kinderdagverblijf dan nu gesloten is?” Begrijp tot nu nog steeds de relevantie van die vraag niet, maar ik beantwoord netjes hoe de opvang geregeld is en dat dit alles goed loopt. “Of ik weet dat ik ook deeltijds aan de slag kan gaan met tussenkomst van de mutualiteit.” Ja, dit weet ik reeds en zal daar uiteindelijk misschien ook gebruik van maken, maar nu lukt dit nog niet.

En dan als laatste dat hij van oordeel is dat hij me wat tijd gaat geven om te herstellen. Direct spookt door mijn hoofd ‘hoe lang is wat tijd’. Maar ik zwijg en zeg niets. Ik die eigenhandig een nieuwbouw heb rechtgezet. Daarin een crèche heb opgericht. Een pracht van een team heb samen gebracht. Ik durf niet te vragen hoe lang ‘krijg’ ik de tijd van jullie? Hoe lang hebt ik ‘recht’ om mijn kracht terug te vinden? Soms herken ik mezelf niet. Als het over mezelf gaat, dan durf ik blijkbaar nog steeds erg weinig.

De documenten van de dokter en het ziekenhuis werden nog aangenomen en daarmee was het gesprek afgelopen. Vijftien minuten later stond ik terug buiten! En daar was ik dan dagen mee bezig geweest in mijn hoofd. Daarvoor had ik me zo zenuwachtig gemaakt en mezelf naar beneden gehaald in mijn denken. Huilend ben ik naar de auto gewandeld. Waarom ik huilde, snapte ik toen zelf niet, maar het bleef de hele rit naar huis duren, tranen met tuiten. Ik wilde naar mijn bed of in mijn cocon in de zetel kruipen en slapen zodat dit over zou gaan. Zodat ik me daarna beter zou voelen.

images (46)

Maar dan bedacht ik dat dit geen oplossing was. Dus reed ik naar een goede vriendin die goed kan luisteren en zich goed kan inleven in mijn denken en voelen. Ze opent de deur, ziet mijn betraande gezicht en vraagt direct: “Wat scheelt er?” “Ik heb een knuffel nodig, want ik ben op controle geweest bij de mutualiteit.” Ik krijg de dikke knuffel, een luisterend oor én vragen die me doen nadenken over mijn tranen/mijn reactie zodat ik het zelf beter begrijp. Met een veel beter gevoel stap ik naar buiten, klaar om naar huis te gaan. Waar ik dan natuurlijk alsnog twee uur slaap om alle emoties ook innerlijk te kunnen plaatsen en tot rust te komen omdat deze ochtend heel veel van mijn energie heeft gevraagd.

Dus terwijl ik dit nu typ, voel ik me veel beter. Nu denk ik dat het tranen van ontlading waren van de spanning die zich naar dit moment toe hadden opgebouwd, tranen van opluchting dat ik niet direct terug aan het werk werd gestuurd. En ook tranen van verontwaardiging. Ik begrijp verstandelijk dat er een controlesysteem moet zijn voor mensen die hiervan misbruik maken, alleen voelde dit voor mij als plichtsbewust mens die altijd haar verantwoordelijkheid opneemt aan als een echte ‘controle’ in de meest strenge zin van het woord. Alsof ik misbruik zou maken van het systeem, alsof ik een profiteur zou zijn.

Maar ik probeer het positief te bekijken nu, het is achter de rug en ik heb ‘nog wat’ tijd gekregen om verder te herstellen. En dat is op zich toch goed nieuws 😉

 

 

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: