Powervrouwen

Afgelopen woensdag, een dag met een aantal fantastische vrouwen, elk uniek op hun eigen manier. Onze gezamenlijke tocht begon vorig jaar in de zomer toen we kennis maakten en samen een kleine week doorbrachten in een groene wereld, ver weg van de dagelijkse race van het leven. Allen op zoek naar verdieping in onszelf, ieder op een ander schiermoment in het leven. Op zoek naar de kracht in het diepere van het mens zijn. Wie ben ik nu echt, los van het verleden, los van de mensen om me heen en wat wil ik verder in het leven?

Momenten van theoretische omkadering, bezinning in jezelf, uitwisseling van gedachten en gevoelens wisselden die week elkaar af. Alles draaide rond conflicten in jezelf of met anderen. En geloof me, iedereen heeft innerlijke gedachten of emoties die je belemmeren om volledig jezelf te zijn. Ik spreek echt uit ervaring 😉

De persoon die ons vijven begeleidt is een prachtige, warme en energieke vrouw. Alleen al haar knuffels geven je een gevoel van warmte en liefde. Haar woorden brengen je inzicht en doen je nadenken over jezelf op een milde manier. Echt verruimend en heel inspirerend hoe zij de dingen kan verwoorden!

download (3)

Natuurlijk kan je niet op vier dagen jezelf helemaal ontdekken en daarom komen we met diezelfde groep nog af en toe samen. Er wordt dan teruggegrepen naar vorige conflicten en hoe je hiermee aan de slag bent geweest. En nieuwe moeilijkheden die ondertussen op ons pad kwamen, worden uitgewisseld door elkaar ‘conflictwijzer’ te maken. Concreet betekent dit dat je niet alleen leert om verdiepende vragen te stellen aan de ander om tot de kern van het conflict te komen, maar ook je eigen conflict uitgerafeld ziet tot op het bot. Heel leerrijk over Ă©n voor jezelf.

Het conflict dat ik afgelopen woensdag had meegenomen was: “Wat zijn mijn belemmeringen die ervoor zorgen dat ik het zo moeilijk vind om op een werkdag als iedereen aan de slag is, iets voor mezelf te doen of om te genieten van iets dat ik leuk vind?”

Ik heb in eerdere blogs al aangegeven dat ik dit erg moeilijk vind. Iemand van de groep stelde me dan verdiepende vragen om er achter te komen wat er achter deze belemmering schuilt in mezelf, wat me dus onbewust innerlijk emotioneel dwars zit. De uiteindelijk vraag die de doorslag gaf en voor mij alle emoties openden, was: “Wie of wat heeft je in het verleden zo gekwest dat je jezelf als een profiteur bent gaan zien zodat je overdag niet kan genieten of iets voor jezelf kan doen?” Tranen met tuiten vanuit mijn diepste ben ik direct beginnen huilen. De emoties zaten echt diep. De uitspraak van mijn moeder “jij bent een luie mie” kwam naar boven. Dit had ik als kind zo vaak van haar gehoord, dat ik het toen ben beginnen te geloven. Minder oordelend, maar ook wel dit idee in stand houdend, de opmerking van mijn vader “eerst werken en dan pas ontspannen”, kwam als volgende in het rijtje. Om dan te beseffen dat in mijn huwelijk er ook bepaalde verwachtingen zijn van mijn partner die dit patroon/gedachten mee in stand houden. Let wel, dit wil niet zeggen dat dit de anderen hun schuld is, zeker niet. Immers je houdt dit patroon van denken zelf mee in stand. Het is een gevoeligheid uit het verleden waar je jezelf ook vast aan houdt omdat het bekend terrein is. Je weet als het ware niet beter. Ook al geeft je lichaam natuurlijk al veel langer aan dat het niet klopt (in mijn geval mijn burn-out). Het is pas als je zoals ik nu, de blinde vlek ziet/begrijpt, dat je hier zelf verandering in kan brengen en een nieuw evenwicht kan zoeken.

download (10)

De dag erna kwam ik bij mijn andere coach en zijn we hier nog verder op in gegaan omdat het me nog zo bezig hield. Zij gaf me ook de taak om de volgende weken te observeren, te voelen bij wie en wat dit patroon bij mij in stand blijkt te houden. En wat er nodig is om dit te doorbreken.

Verbazend hoor wat je dan beseft en hoe vaak je handelt of je gekwest voelt door uitspraken of verwachtingen van anderen waar je niet kan of niet meer wil aan voldoen. Enkele voorbeelden die op zich niet abnormaal zijn en die voor velen waarschijnlijk herkenbaar zijn, maar die mij in mijn gevoeligheid enorm raken:

Zoonlief die zegt op zaterdagavond: Mama, de broek die ik nu aan heb, zou ik graag overmorgen terug aan doen om naar school te gaan. Tegen dan is die gewassen en gestreken hé. Ik hoor dan: zorg dat het in orde is, het is dringend dus doe het maar snel. Vergeet maar wat je nu wilde doen en ga aan de slag.

Vriendin die lachend toont en zegt: Met dit product en deze doek kan je snel je ramen poetsen, echt geen moeite. Ik hoor: je ramen zijn echt wel aan een poetsbeurt toe, hiermee kan je dit doen en dan moet dat toch wel lukken na zoveel tijd om propere ruiten te hebben. Ga eindelijk eens aan de slag.

Manlief die zegt: Als je de hele dag thuis bent, is het toch het minste dat alles deftig opgeruimd is en dat er eten klaar staat ’s avonds. Ik hoor, zeker vanuit mijn perfectionisme: er is nog veel op te ruimen, ramen te poetsen, kasten uit te vegen, tuin in orde te maken,… Dus doe maar door in plaats van te lummelen en iets voor jezelf te doen. En dan blokkeer ik dus. Heb ik geen energie om dit aan te pakken want dit is dan een ‘moetje’ en geen keuze meer van mezelf.

Al die uitspraken bevestigen dan mijn patroon dat het niet goed genoeg is of dat ik meer moet doen. Het scherpt alleen mijn ‘bezige bij’ en ‘perfectionisme’ nog meer aan. En natuurlijk blijft er dan geen tijd meer over in mijn hoofd om te genieten want dan ben ik al zo ‘moe’ van het vechten tegen wat ik echt wil en wat ik ‘moet’. En wat doe ik dan? Ik wil niet over mijn grenzen van energie gaan (dat heb ik dus al geleerd!), dus kruip ik in de namiddag als ik de basiszaken van het huishouden gedaan heb, maar in mijn coconnetje in de zetel en slaap tot de kinderen van school komen. Want in mijn denken is dat wel correct en toegestaan als je in ziekteverlof bent. Als ik zou genieten en iets voor mezelf doe, voel ik me een profiteur want dan zou ik evengoed kunnen werken. Ik weet het, een gekke hersenkronkel, die voor een aantal mensen niet te begrijpen is. Maar dat is dus het patroon dat ik wil doorbreken.

Ik weet wel in mijn hoofd dat deze dingen allemaal anders in mijn gedachten spelen dan dat ze waarschijnlijk bedoeld zijn door de personen om me heen. Bovendien vind ik het zelf ook belangrijk om proper te wonen en te leven. Alleen heb ik als persoon een andere aanpak nodig. Enerzijds moedig me aan, geef me complimenten als ik iets gedaan heb en dan krijg ik vleugels en doe ik die dingen allemaal wel uit mezelf en kosten die dingen me niet zoveel energie omdat ik er zelf voor kies. En anderzijds heb ik zelf de taak om de verwachtingen van anderen me niet zo te laten beĂŻnvloeden. Als ik er mee kan leven dat de ramen al een tijd niet gepoetst zijn, dan is het goed. Wie het er niet mee eens is, moet ze dan maar onder handen nemen. Als er een avond eens geen eten klaar staat, dan is er altijd de frituur.

In ieder geval was de samenkomst met de powervrouwen weer heel verrijkend en intens. Achteraf was ik op een positieve manier erg moe na een hele dag intensief bezig te zijn. Een dutje waarvoor ik zelf koos, eindelijk op de gezellige buitenhoek die ik in de tuin inrichtte en die ik nu dus eindelijk overdag eens opzocht, deed wonderen. Daarna kwam de energie vrij!

Ik kijk dan ook al erg uit naar de volgende samenkomst van de ‘pioniers’, vier dagen lang in het groen, in juli! We can do this friends!

images

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: