Gevoeligheid als moeder

Kleine op zich afzonderlijk niets zeggende gebeurtenissen voor iemand anders, maakten het de afgelopen drie dagen voor mij erg moeilijk. Gevoelens van verdriet, lusteloosheid en negatief denken wisselden daadoor elkaar af, en daarmee voelde ik me in mezelf weer erg teleurgesteld en geraakte ik niet vooruit in de dag. Een van die gebeurtenissen heb ik ondertussen kunnen plaatsen en kan ik al met je delen.

Een aantal opmerkingen afgelopen weekend over dochterlief door iemand anders gemaakt, raakte me diep, vooral omdat mijn puber zelf erbij zat. Ik had het gevoel dat ik zowel haar als mijn moederschap moest verdedigen en dit alleen omdat zij in haar enthousiamse niet haar bestek gebruikte om iets bij te nemen, omdat zij buiten rond liep op witte sokken op het gras, omdat ze een andere smaak heeft van schoenen dan de gemiddelde vrouw en dus niet van bloemetjes houdt, …

witte-sokken-op-gras-69461315

Op dat moment heb ik tegen mijn dochter in het bijzijn van die andere persoon gezegd, dat ze prima is zoals ze is. Een enthousiaste, sociale, sportieve en vooral lieve meid met een goed hart. Dat iedereen immers zaken heeft aan zichzelf of aan anderen die hij of zij graag anders zou zien.

Alleen vind ik dat het aan mijn echtgenoot en mezelf is om onze dochter op dingen te wijzen en op te voeden. Immers vinden wij ook dat zij haar bestek moet gebruiken. En geloof me, ze kan op veertienjarige leeftijd al met mes en vork eten ;). Maar op een spontane barbecue, in haar enthousiasme is dat soms een beetje losser. Is dat het einde van de wereld? Ik vind van niet.

De dag na deze gebeurtenis heb ik hierover met dochterlief gesproken, omdat ik wilde weten hoe zij dit moment ervaren had. Wat zij zich vooral herinnerde was dat ik in het bijzijn van anderen haar positief had toegesproken en verdedigd. En dan ben ik blij dat ik dit gedaan heb zodat zij voelt dat ik er ben voor haar. En toch kon ik het zelf nog niet loslaten.

Het heeft me dagen gekost om er achter te komen waarom me dit nu zo van streek maakte. Natuurlijk weet ik met mijn hoofd dat dit vanuit mijn jeugd een gevoelig punt is voor mezelf. Tafelmanieren zijn er bij mij echt letterlijk ingeramd. Werkelijk een tik met de achterkant van een mes op mijn ellenboog als deze op de tafel lag, door mijn moeder. Ik kan je verzekeren dan liggen je ellenbogen nooit meer op tafel. De etiquette aan tafel ken ik dan ook als geen ander. Opmerkingen over mijn-zijn van mijn moeder raakten mij ook vaak en haalden mijn zelfbeeld onderuit. Bovendien had ik nooit het gevoel dat zij voor mij opkwam. Erger zelfs, zij heeft op veertienjarige leeftijd het hoederrecht van mij (maar niet van mijn twee broers) volledig aan mijn vader afgestaan. Er is dus geen contact meer tussen mijn moeder en mezelf. Ik zie haar wel op feestjes bij mijn broers. Maar zelfs een goededag van mij beantwoordt ze niet. Ook mijn kinderen, dus haar kleinkinderen, worden genegeerd. Dat is prima, dat is haar keuze en zegt meer over haar dan over mij.

Ik heb dan ook mijn hele leven gedacht dat ik het anders wilde aanpakken als ik moeder zou worden. Het allerbelangrijkste voor mij is dat mijn kinderen weten dat ik van hen houd ongeacht wie of hoe ze zijn. Natuurlijk hoort opvoeden daarbij, alleen de manier waarop kent verschillende dimensies natuurlijk. Ik zal eerder ‘subtiel’ in gezelschap teken doen naar haar dat ze haar mes moet gebruiken in plaats van haar luidop belachelijk te maken waar ze bij zit. Dat gevoel ken ik immers maar al te goed.

Het principe ‘choose your battles’ vindt bij mij veel gehoor. Je kan immers anders elke dag, elk uur in discussie gaan met je puber. Het zijn nog pubers hé, ze moeten nog kansen krijgen om te groeien. Het zijn geen volwassenen die alles kunnen inschatten, die weten ze wat ze willen. Neen, pubers zijn nog zoekende naar wie ze zijn, proberen dingen uit met trial and error, kunnen niet altijd de gevolgen van hun daden inschatten simpelweg omdat hun brein nog niet volledig ontwikkeld is ondanks al hun volwassen lijkend lichaam.

Dat wil niet zeggen dat we onze kinderen zomaar laten doen. Zeker diegene die mij kennen weten dat dit niet het geval is ;). Een paar maanden geleden hebben manlief en ikzelf bewust nagedacht over de waarden die we onze kinderen willen meegeven en die staan voor ons voorop. Liefde, zichzelf zijn, eerlijkheid, respect, verantwoordelijkheid, dankbaarheid,… En daar werken we naartoe en dat vinden wij als ouders belangrijk. Lukt ons dat altijd? Zeker niet. Maken wij ook fouten? Zeker wel. Alleen de liefde voor onze pubers staat als een paal boven water, wie ze ook zijn of worden.

moederliefde-1

En later vertel ik aan onze kleinkinderen als hun mama grommelt omdat ze hun pantoffels niet dragen, hoe ze zelf altijd als kind op witte sokken op het gras liep!

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: