Sprong in de wereld

“Je hebt de kracht in je om stappen te zetten”, zei de coach tijdens de voorbije sessie. “Kom uit de wachtkamer waarin je zit en doe zelf een sprong de wereld in. Sprankel en toon je kleuren en enthousiasme zoals jij dat kunt. Je hebt de inzichten (denken), je kent je emoties en gevoeligheden (gevoelens). Nu is het tijd om te doen! Zet die stap”

bty

Sinds dat gesprek werden me inderdaad wat dingen duidelijk. Vooral het woord WACHTKAMER speelde nog een hele tijd door mijn hoofd. Vaak wacht ik inderdaad op anderen. Bijvoorbeeld wachten op initiatief van mijn partner om dingen te bespreken of stappen te zetten. Bijvoorbeeld wachten op een vraag of berichtje van vrienden of familie om samen iets leuk te doen. Afgelopen week heb ik ondanks een paar moeilijke dagen hierin toch wel stappen gezet. Ik heb zelf mensen gevraagd of een berichtje gestuurd om samen iets te ondernemen. Zo ben ik gaan wandelen op wegen vlakbij mijn werk waar ik nog nooit geweest was samen met mijn oud-collega/vriendin. Zo heb ik heerlijk zitten praten met mijn broer op zijn terras na een lange wandeling met de hond. Zo heb ik lekkere hapjes veroberd en lekker bijgekletst met mijn overbuurvrouw in de loungezetels in de tuin. Ja hoor, ze worden gebruikt. En zo heb ik gisterenavond gedanst dat het een lieve lust was om te zien, samen met onze vrienden. Ik voel het vandaag nog, want ja, ik ben geen achttien meer hé.

Dus coach, ik was al goed bezig! En de grootste stap van allemaal, zette ik vandaag. Na een korte feestnacht stond ik op en ik wist én voelde: ik ben klaar om het gesprek te voeren met de mensen die mee aan de basis lagen van mijn depressie en die mijn onverwerkte verleden onbewust hebben opgerakeld. Ik voelde de kracht en de duidelijkheid van mijn woorden in wat ik hen wilde vertellen, wilde (be)vragen en met hen wilde delen nu en in de toekomst.

Manlief schrok aanvankelijk van mijn besluit en kordaatheid. Samen hebben we het hier deze voormiddag nog uitgebreid over gehad. En hij besloot zelf ook om mee te gaan. Uit overtuiging dat we er samen klaar voor waren om dit zwaard dat al maanden boven ons gezin hing, naar beneden te halen. En soms zit het geluk wat mee en zo bleek na een berichtje dat ze thuis waren.

We zijn fijn en welkom onthaald, met de nodige zenuwachtigheid van alle vier natuurlijk. Het werd een open, authentiek, met tijden emotioneel en fijn gesprek. Voor de aanleiding werden excuses aangeboden, misverstanden werden uitgeklaard, gevoeligheden werden blootgelegd en open besproken. Er werd niet met de vinger gewezen, de verantwoordelijkheid voor al het gebeurde werd samen gedeeld door vier mensen. Alles werd besproken op een respectvolle manier en in liefde voor elkaar, dat kon ik echt voelen. Met een fijne en oprechte knuffel van allevier namen we afscheid.

Op weg naar huis in de auto waren zowel manlief als ikzelf ontroerd van opluchting, van blijdschap over de grote stap die we hadden genomen. Verbaasd over de kracht die we daarvoor bij elkaar ontdekten. Het besef groeide dat we dit nu achter ons konden laten. Het heeft zoals mijn echtgenoot op dat moment zei, de nodige tijd en inzichten in onszelf nodig gehad om hier te kunnen komen en klaar te zijn om dit gesprek te voeren op de serene manier waarop het gebeurd is.

Nieuwe deuren worden nu geopend, diepgang werd gecreëerd die er voorheen niet was en alvast zeker dat we ieder, elk apart, en wij samen als koppel hier zeker sterker uitgekomen zijn!

268x0w

De prachtige woorden en muziek van Ingeborg sluiten hier volledig bij aan. Beluister het zeker even (ik krijg de link niet online technisch wonder dat ik ben 😉 Misschien kunnen de woorden je steunen om je eigen twijfels, moeilijke zaken,… los te laten. Vind misschien hierin een eerste kracht en de liefde in je hart om een stap te zetten voor jezelf.

2 gedachten over “Sprong in de wereld

  1. Superblij en superfier! Top van jullie… dit gesprek is een grote stap vooruit 👍 Love you ❤

    Like

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: