De spiegel en wijsheden van je kind

Bij mijn thuiskomst uit het ziekenhuis enkele maanden geleden kreeg ik van dochterlief een doosje dat ze zelf in elkaar had gestoken met allemaal rolletjes papier in. Haar boodschap hierbij was, dat ik telkens ik een moeilijke dag had, ik een briefje moest nemen. Ze hoopte dat er dan een glimlach op mijn gezicht zou verschijnen en ik me beter zou voelen. Zo lief!

dav  dav

Op dat moment besefte ik nog niet ten volle hoeveel liefde en begrip ze hierin had gestoken. Af en toe las ik een briefje en ze had gelijk, er verscheen vaak een glimlach om mijn lippen. Zoveel wijsheid dat ze als veertienjarige al had met het uitkiezen van sommige spreuken.

dav

Ze leek soms echt te begrijpen wat ik doormaakte. Sommige van haar spreuken, sloegen de nagel op de kop voor mij.

dav

Andere dingen waren dan weer met een knipoog bedoeld om bij mij een lach te ontlokken. Wat ook echt lukte!

dav  dav

Vooral deze was erg toepasselijk op mij, want de pubers en ik samen in de ochtend, dat komt niet altijd goed 😉

dav

Uit sommige berichten voel ik nu als ik er op terug kijk dat ze haar moeder erg miste in die periode van mijn opname, ook al had ze het erg naar haar zin bij haar nichtjes. Ze was erg blij dat we weer samen thuis waren.

dav

Nu maanden later wordt stilaan duidelijk hoe moeilijk ook zij het het afgelopen jaar gehad heeft. De dood van één van haar vriendinnen, mijn opname/depressie en de dood van haar hondje. Het is niet niks om dit allemaal mee te maken als jonge meid als je volop in je eigen zoektocht naar identiteit zit.

Bovendien hebben dochterlief en ik een sterke overeenkomst. Naar de buitenwereld toe, vrolijk en goedlachs (eerlijk is eerlijk, zij meer dan ik 😉 en binnenin worstelen we met gevoelens en gedachten. Deze tonen we alleen aan mensen waar we ons heel goed bij voelen en pas op een moment dat de nood erg hoog is. Beiden zijn we gevoelig voor deze valkuil, omdat we anderen willen beschermen, niemand willen teleurstellen of kwetsen, omdat we geliefd willen zijn. Dochterlief spiegelt dus voor een deel wie ik ook ben als persoon. Alleen kom ik daar pas achter op 42 jaar en zij al veel eerder.

Hopelijk kan mijn zoektocht ook haar tonen dat het goed is om het masker van vrolijkheid af te zetten en dat het oké is om je gevoelens te tonen en je gedachten te delen met anderen, of neer te schrijven, of op eender welke manier die voor haar werkt.

Alleen heb ik het nu nog moeilijk met het feit dat ik niet eerder zag dat zij worstelde. Als moeder hoor je in mijn gedachten dit te zien of te voelen als het over je kind gaat. Dus ook ik doorprikte niet altijd haar façade van vrolijkheid, ook al babbelden we regelmatig over alles wat er gebeurde. Dat maakt me verdrietig en onzeker als moeder. Hoe had ik dit niet kunnen zien? Ik voel me dan schuldig hierover. Maar om het met één van haar eigen spreuken te zeggen:

dav

Dus probeer ik het schuldgevoel los te laten. Ik kan aan het gebeurde niets meer veranderen, ik kan alleen vooruitkijken en er in de toekomst voor haar zijn.

Gelukkig zocht ze zelf hulp op school om met een vertrouwenspersoon te praten over al die gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Ik vind het ongelooflijk knap dat ze dit zelf gedaan heeft, zelfs zonder ons medeweten. Helemaal alleen hulp gezocht na de dood van haar vriendin.

We komen er wel, ieder op onze eigen manier en tempo, met tonnen liefde voor elkaar!

 

P.S. Deze blogpost heb ik vooraf samen met haar doorgelezen en besproken. Ze is akkoord met de inhoud en de publicatie ervan. Ik blog immers niets over mijn gezinsleden zonder hun toestemming. Samen hebben we naar aanleiding van deze blog een codewoord afgesproken (dat alleen wij tweeën kennen) om aan elkaar aan te geven dat het een heel erg moeilijke dag is. Samen sterk!

3 gedachten over “De spiegel en wijsheden van je kind

  1. Twee flinke meiden die aan zichzelf werken maar vooral moeten proberen gewoon te aanvaarden dat ze zijn wie ze zijn. Dikke knuffel

    Like

    1. Gewoon aanvaarden is mijn inziens niet het juiste als je je niet goed in je vel voelt of worstelt. Belangrijk voor mij is dat je jezelf leert kennen en begrijpt waarom je bent zoals je bent, vaak vanuit je verleden en dat je jezelf kan veranderen in bepaalde patronen. Dus dat gaat voor mij veel dieper dan gewoon te aanvaarden. Om rust in jezelf te vinden én verder te ontwikkelen is net een zoektocht nodig om uit te zoeken wie je nu eigenlijk bent los van het verleden en je omgeving en nagaan wat je zelf verder wilt in het leven vanuit je eigen authenticiteit. Laat dat zijn wat we beiden doen, elk op onze manier!

      Like

  2. Wat een mooie, moedige dametjes heb jij./jullie.
    En de wijsheid in die briefjes ………… ik snap dat ze je geholpen hebben 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: