Examenstress

Wat is stress? De officiële definitie is ‘een belasting die het geestelijk en lichamelijk welzijn verstoort’. Wel voor mij is de examenperiode van mijn kids, STRESS!

images (50)

Vroeger, toen ik nog kleine kinderen had, hoorde ik soms ouders van pubers vertellen over hun stress tijdens de examens van hun kinderen. Ik kon dit hele gebeuren moeilijk begrijpen. Het waren toch de kinderen die moesten studeren en niet de ouders? Sommige moeders namen verlof om er te zijn voor hun kinderen. Anderen zorgden voor liefdevolle attenties om hun pubers te ondersteunen tijdens het blokken…

Nu ik zelf twee ‘lieve’ pubers heb in examentijd begrijp ik dit helemaal. Ik begrijp dat je als ouder ook stress hebt in deze periode. Niet alleen de stress die je als hoogsensitieve persoon overneemt van je kind. Zeker ook je eigen spanning als je op een opstandige puber stoot die ervan overtuigd is dat hij alles in twee uren gestudeerd krijgt. Zelfs als hij de volgende dag twee verschillende vakken heeft.

Vertrouw je kind als hij/zij zegt dat hij/zij het kent, was altijd mijn reactie vanuit mijn buikgevoel (voor dochterlief gaat dit ook helemaal op). Alleen heeft dit schooljaar voor zoonlief uitgewezen dat hij dan met de hakken over de sloot of soms zelfs net niet door de examens komt. Toegegeven, zijn punten van de constante evaluatie zorgden er voor dat hij er steeds door fladderde. Al van in zijn lagere schooltijd heeft hij hoge punten gehaald met beide vingers in de neus. Zijn wiskundig verstand is dan ook bijzonder goed ontwikkeld (neen, heeft hij niet van mij, maar van manlief). Hij heeft nooit moeten studeren, ook al heb ik hem steeds het meeste geholpen van mijn beide kinderen. Zijn geheugen van het op te letten in de klas was voldoende om goed te scoren op toetsen en examens. En dat wist hij. Dus waarom moest hij een schema maken, waarom moest hij dat nog eens herhalen?

Ondertussen is zoonlief bijna 16 en zit hij in een moeilijke wiskundige richting. Pas nu in het vierde leerjaar loopt hij af en toe als eens met zijn hoofd tegen de muur. Het verstand is er, de omkadering om rustig te studeren thuis ook, alleen de inzet ontbreekt.

In welke voeding kan je intrinsieke motivatie steken, vraag ik me af. Want naar ons gevoel hebben we als ouders al onze registers al open getrokken om hem te motiveren. Niets lijkt te helpen. Het moet immers vanuit hemzelf komen. En dat is voorlopig nog niet aan de orde blijkbaar.

Je zorgen makend hierover, spreek je de klasleerkracht aan of deze richting wel geschikt is voor hem? Is het niet beter om een meer praktische richting te kiezen voor het vijfde middelbaar? Wat als hij later verder dient te studeren in de hogeschool, zal dit wel lukken? En dan krijg je als ouder te horen dat hij zeker en vast deze richting aan kan. Hij was blijkbaar eerste van de school op de Wiskunde Olympiade. Een wedstrijd over heel Vlaanderen waarbij wiskundige skills worden getest die niet school- of leerstofgebonden zijn. Het verstand is er dus duidelijk, aldus de leerkracht. Hij heeft alleen niet de inzet en het doorzettingsvermogen om te studeren ondanks dat hij zelf deze richting wil doen.

Misschien moet hij op school studeren in de namiddag, is het advies van de klassenraad. Manlief en ik lachen hiermee. Oké, laat de leerkrachten maar proberen hem rustig en geconcentreerd drie uur te laten studeren. Been there, done that, van het eerste tot en met tweede middelbaar. We stemden echter toe. Dus nu weten we met zekerheid dat zoonlief de volgende week om half vier zal thuis komen, voldaan zal verkondigen dat hij alles al kent, met een prachtige tekening in zijn oefenboek (want tekenen kan hij prachtig) en zich zalig zal installeren op zijn bed of in bad met een tijdschrift (want gsm-gebruik is gelimiteerd tijdens de examens). Zijn talent is dan ook stressbestendig zijn!

En ik, ik krijg stress in zijn plaats 😉

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: