Loslaten kids

De eerste ochtend op vakantie ontwaak ik in een leeg vakantiehuis. Manlief weg, kids weg. Was ik nu alleen? Daar ging mijn droom om samen uitgebreid te ontbijten in het zonnetje op het terras, al babbelend en plannen makend om samen te doen in de dag die voor ons ligt? Noppes, all by myself.

Even later komt manlief aangeslenterd met een winkeltas vol lekkers om dat heerlijke ontbijt op tafel te toveren. Hij was al naar de winkel geweest om me te verrassen. Wat een schat is hij toch! Op de vraag waar de kinderen zijn, krijg ik te horen dat ze al vroeg met hun vrienden op pad doorheen het resort zijn vertrokken. Door mijn (slaap)oordopjes heb ik niets gehoord en dus ook hun vertrek gemist. Het wordt dus een ontbijt voor twee. En zo zullen er de volgende week nog veel volgen.

Een moeilijk moment voor mij om vast te stellen dat vakanties er vanaf nu anders zullen uitzien. Het is niet langer steeds, wij met zijn vieren, maar meestal wij met zijn tweeën. Daar die ochtend besef ik dit ten volle. Emoties overspoelen me even als ik besef hoe groot en zelfstandig ‘mijn baby’s’ worden. Hoe het plekje dat ik als moeder inneem steeds kleiner wordt. Vrienden gaan voor, en een liefje nog meer wanneer die week blijkt dat zoonlief voor de eerste keer tot over zijn oren verliefd is op een Belgisch meisje dat hij hier vorig jaar al leerde kennen.

loslaten-2

Ik erken mijn emoties, bespreek ze met manlief (die het in Keulen hoort donderen bij mijn gedachten), zet het lied ‘Dochters’ van Marco Borsato op en ween tranen met tuiten om deze emoties te kunnen los laten. En dan voel ik me bevrijd én ben ik trots op mezelf. Waar ik vroeger dagen/weken kon blijven hangen in een emotie, merk ik nu fier op dat ik ze bekijk, ervaar, voel en loslaat. En dat in drie uur tijd!

Natuurlijk is het moeilijk om de pubers meer vrijheid en vertrouwen te gunnen en ze te laten gaan op hun eigen pad. De enige twee zinnen die manlief en ik de volgende dagen dan ook nog horen (op de enkele momenten dat we ze zien overdag), zijn: “Wat en wanneer eten we?” en “Mag ik nog wat geld?”.

Anderzijds ben ik zo trots op ze dat ze die stappen zetten. Ze nemen initiatief, voelen zich goed, maken plezier, genieten, leggen nieuwe contacten, halen oude vriendschappen weer aan, gaan op verkenning en ontdekken de wereld (gelukkig nog binnen de grenzen van het resort). En is dat niet wat elke ouder uiteindelijk wil, een gelukkig kind dat zich goed voelt in de wereld. Daar ben ik dankbaar voor.

Als koppel laten we het niet aan ons hart komen en genieten we samen, maken we uitstappen, maken we de klimtocht naar een kasteel, lezen we onze boekenstapel zij aan zij, supporteren we voor onze Rode Duivels, babbelen we de uren aan elkaar,… Samen zoeken we een nieuw vakantieritme, met ons twee.

En dan komt de tweede week. Net als we wat gewend zijn aan de nieuwe situatie, merken we dat onze pubers weer meer onze kant op trekken. “Mama, gaan we samen eens iets doen, op uitstap of zo?” Alsof wij hier niet op zaten te wachten, duhh! “Papa, wanneer gaan we dat nieuwe gezelschapsspel nu eens spelen?” Hé, wij hebben tijd hoor!

En ja hoor, die tweede week doen we weer wat dingen met ons vieren, net zoals vanouds. Samen gezellig eten, uitstappen in de omgeving, shoppen met dochterlief, gezelschapsspelen spelen waarbij de concurrentiestrijd hoog is en zelfs de zee op met de jetski.

En ik, ik geniet dubbel en dik, want ik besef nu dat deze momenten samen niet voor eeuwig zijn. Want elke avond opnieuw blijf ik rustig achter met manlief als de lokroep van de vrienden weerklinkt. Ik laat ze met een gerust gevoel gaan, blij met het nieuwe evenwicht dat we nu met zijn allen gevonden hebben én de ‘kleine’ grote mensen die ze worden!

35-fun-and-interesting-activities-for-kids-35.jpg

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: