De eerste werkweek

Vorig weekend kwamen we thuis van twee weken heerlijk Spanje. Maandag nog een dagje thuis om zoals elke moeder wel zal herkennen de bergen wasgoed te wassen en te strijken als herinnering van twee weken niks doen. En dan ’s avonds, boekentasje klaarmaken, kleren klaarleggen, om ’s anderdaags aan de slag te kunnen gaan. Na zes maanden thuis was ik klaar om weer te gaan werken in het kinderdagverblijf. Ik was zo zenuwachtig alsof het mijn allereerste schooldag was. Zouden de kinderen me nog kennen? Hoe gingen de ouders reageren en zouden ze vragen stellen over mijn afwezigheid? Zouden de teamleden blij zijn om me te zien? Hoeveel werk zou er liggen te wachten? Waarmee moest ik beginnen? …

images (51)

Allemaal zorgen voor niets. De ouders reageerden erg enthousiast op mijn terugkomst. Zeker de ouders die ik nog kende, want natuurlijk waren er in die tijd ook heel wat nieuwe kinderen en ouders gestart in de babygroep. En ook vooral de oudere kinderen reageerden fijn en nodigden me uit om te komen mee spelen.

Voor de collega’s leek het vanzelfsprekend dat ik terug kwam en ook daar kwamen weinig vragen over hoe het met me ging. En dat vond ik misschien wel jammer, want ik was me ervan bewust dat ik die bezorgdheid van de collega’s ook tijdens mijn afwezigheid had gemist. Zo af en toe eens een berichtje om te vragen hoe het ging of zelfs een bezoekje thuis was er niet. Eigenlijk had ik privé enkel contact met mijn twee vennoten die ik wel regelmatig zag en hoorde. Blijkbaar is dit voor teamleden toch moeilijker als ‘de baas’ ziek is. Ik dacht dat ik dit ondertussen los had gelaten, maar vermits dit hier nu spontaan uit mijn pols schiet tijdens het schrijven, geeft me dit toch aan dat het nog ergens knaagt in mezelf.

Maar terug naar de eerste werkdag. Eénmaal toegekomen en iedereen begroet, liep ik wat verloren op mijn bureel. Mijn plaatsje voelde niet vertrouwd genoeg om me neer te zetten en aan de slag te gaan. Bij het wegleggen van mijn kaft, ben ik spontaan de kast beginnen ordenen. Niet dat dit zo een rommel was, alleen moest ik precies alles even oriënteren, doorlopen, zien om het me terug eigen te maken. Alle kasten van het bureau heb ik doorlopen. Wat prullen en rommel heb ik wegstoken zodat er voor mij ook rust in de ruimte kwam. Uiteindelijk belandde ik bij mijn bureau zelf. Ook daar alles aangeraakt en geplaatst om het mijn eigen plaatsje weer te geven. En dan kon ik eindelijk na anderhalf uur me neerzetten op mijn stoel. Ik was geland en kon aan de slag!

thuiskomen.jpg

Die eerste werkdag heb ik vooral veel geluisterd naar hoe het met de teamleden was, de sfeer in de groepen gevoeld, gesproken met mijn directe collega over onze nieuwe samenwerking, wat mailtjes gedaan, babbels met ouders en gespeeld met de kinderen. Voor ik het wist was de dag om. En ja, ik voelde me erg moe ondanks dat ik geen bergen werk had verzet. Het begon me te dagen hoe groot die stap eigenlijk is van het relatief ‘rustige en prikkelarme’ thuis naar het ‘drukke en zeer prikkelrijke’ werk. Thuis gekomen heb ik mezelf dan ook een stiltemoment in de tuin gegund om terug energie te tanken.

De volgende dagen waren druk en erg lang. De tweede dag al kreeg ik in de namiddag te horen dat één van de begleidsters zwanger was. Erg blij en enthousiast was ik voor haar omdat het na een paar maanden oefenen gelukt was. Ontroering bij haar en mij en een dikke knuffel het resultaat.

En dan de realiteit voor mij, uurroosters herwerken, sollicitanten beginnen selecteren want een zwangere kinderbegeleidster moet onmiddellijk stoppen met werken. En iemand moet natuurlijk de peuters opvangen. Dus ja, dag twee was een werkdag van 12 uren. Los erover natuurlijk! Waar waren die grenzen die ik voor mezelf ging bepalen. Even zoek! Anderzijds heb ik een deel van die werkuren thuis met mijn laptop op het terras gedaan, wat toch al wat een beter gevoel gaf en bovendien prikkelarm was. En op het einde van een late avond was het nieuwe uurrooster klaar! Kwaliteit doorzetter, check 😉

De volgende dagen waren gevuld met veel overleg over het nieuwe uurrooster, inwerken in bepaalde dossiers, prioriteiten stellen en een luisterend oor zijn. De week is dus voorbij gevlogen. En de kaft met werk dat eigenlijk nog moest gebeuren deze week, heb ik na een letterlijke tweestrijd van opnemen en weer neerleggen, toch op mijn bureau laten liggen gisterenavond. Mijn collega zou zeggen: “Maandag is er weer een werkdag, nu even genieten en de batterijen opladen in het weekend!”

 

 

Een gedachte over “De eerste werkweek

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: