Onbegrip

Hoe dichter een persoon bij je hart staat, hoe zwaarder soms een boodschap aankomt. Wanneer je van je zoon te horen krijgt dat hij niet geloofd in burnout en depressie, dat dit alleen flauw doen is. Dat dat opgeven en zwak is, dan komt dit ongelooflijk binnen in een hart dat nog stap voor stap aan het helen is na alles wat er gebeurd is de afgelopen twee jaar. Vol teleurstelling en onbegrip dat iemand zo hard kan zijn. En één keer het zeggen, kan ik nog enigszins plaatsen. Het is immers nog een puber en die kan soms de impact van woorden nog niet inschatten. Maar als dit na dit uit te leggen en te verwoorden wat zo een uitspraken met iemand doet, het tot nog twee keer toe herhalen in een boze bui omdat hij een punt wil maken en dan ook nog aangeeft dat ik het laatste half jaar niets heb gedaan en geprofiteerd heb, is ook voor mij een brug te ver. Even moet ik het huis uit voor ik in verdediging schiet en dingen zeg waar ik later spijt van krijg. Ik rijd de natuur in met volgeschoten ogen op zoek naar rust en een plek om mijn verdriet los te laten en mijn gedachten in te typen op mijn kleine scherm van mijn gsm.

Dat kleine, lieve, zachte baby’tje dat ik zestien jaar geleden in mijn armen hield na een moeilijke zwangerschap en bevalling. Waar ik alle liefde en aandacht aan gegeven heb als peuter en lagere schoolkind, zoveel ik maar kon. Dat goedlachse jongetje herken ik soms niet in die verwijtende puber die in zijn volle lengte voor me staat en waarin er momenteel vaak alleen maar plaats lijkt te zijn voor IK. Waarmee alles bijna een discussie wordt, zelfs over de banaalste dingen.

Anderen vertelden me al eerder dat deze moeilijke pubertijd over gaat. Ik hoop dat dit snel zover is, want hier word ik alleen maar verdrietig en machteloos van. Op dit moment kan ik zelfs geen fijne noot neerschrijven om dit stukje positief af te sluiten. Ik kan alleen maar hopen dat het straks bij het thuiskomen weer wat makkelijker gaat.

oordelen

Een gedachte over “Onbegrip

Voeg uw reactie toe

  1. Ach, meis, wat kan ik me voorstellen hoe rot jij je voelt zeg!!! Het lijkt haast een doodssteek recht in je hart.

    Maar als ik het als een buitenstaander lees denk ik ook: het is een puber, die zijn moeder nodig heeft, die ziet hoe zij worstelt, maar haar mist, die zich misschien wel machteloos voelt en inderdaad niet (wil/kan) beseffen wat zijn woorden doen.

    Ik hoop dat je op een later tijdstip, waarschijnlijk pas na zijn puberteit en na jou burn-out en depressie met hem hier over praten kan, wat het met jou gedaan heeft.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: